Według akt wizytacyjnych bpa Jana Krzysztofa Szembeka z 1721 r., pierwszy kościół w Zabierzowie ufundowano już w 1115 r. Pierwsza zachowana wzmianka o istnieniu parafii w Zabierzowie pochodzi z 1409 r. Od średniowiecza okręg parafialny obejmuje wsie: Racławówkę (obecnie Zabierzów stanowi jej przysiółek), Kielanówkę i Nosówkę. Do 1496 r. w granicach parafii znajdowała się Zwięczyca. Pierwotny kościół parafialny p.w. Wszystkich Świętych wzniesiono z drewna. W 1624 r. został on zdobyty i zdewastowany przez Tatarów, a ówczesny proboszcz ks. Michał Kruciński dostał się do niewoli, w której prawdopodobnie zmarł. W 2. poł. XVII w. w Zabierzowie wzniesiono drugą drewnianą świątynię, a budowę obecnej rozpoczęto w 1719 r. Kościół ten konsekrował w 1732 r. sufragan przemyski bp Andrzej Pruski. Była to nieduża, jednonawowa budowla barokowa. W 1873 r. dobudowano do niej kaplicę-mauzoleum właścicieli Nosówki: Dąmbskich i Jędrzejowiczów. Przed wybuchem I wojny światowej ówczesny proboszcz, ks. Marceli Sochański przedłużył nawę kościoła i dobudował do niej neobarokową wieżę oraz kaplicę Najświętszego Serca Pana Jezusa. W latach międzywojennych z inicjatywy ks. Sochańskiego, sprawiono nowe organy i odnowiono polichromię z 1875 r. W tym kościele 01.09.1754 r. bp przemyski Wacław Hieronim Sierakowski udzielił czterech święceń niższych Antoniemu Maciejowi Sierakowskiemu (1731-1781), późniejszemu bpowi inflanckiemu. W parafii funkcjonował do 1950 r. szpital ubogich fundowany przez Mikołaja Spytka Ligęzę formalnie w 1631 r. oraz szkoła parafialna wzmiankowana po raz pierwszy w 1638/1640 r.

Murowany, zbudowany i poświęcony w 1719 r., konsekrowany w 1732 r.

 

 01 listopada